Στο περιοδικό Λοιπόν και στην Μαρία Σοφιανού παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη ο Μιχάλης Αλικάκος. Ο γνωστός ηθοποιός, που φέτος πρωταγωνιστεί στον «Σασμό», συγκλόνισε μιλώντας για το σοβαρό θέμα υγείας που αντιμετωπίζει η μητέρα του, η οποία πάσχει από άνοια.

-Η μητέρα σας περνάει ένα σοβαρό θέμα υγείας, με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην σας αναγνωρίζει. Πώς το διαχειρίζεστε όλο αυτό;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι πιο σκληρό κι από τον θάνατο, γιατί έχεις τον νοητικό θάνατο του ανθρώπου που αγαπάς, της μάνας που σε γέννησε, ενώ έχεις τη σάρκα της ζωντανή μπροστά σου. Είναι σοκαριστικό.

-Έγινε σταδιακά;

Ναι, αυτό γίνεται σταδιακά. Έτσι είναι η άνοια. Τα πρώτα συμπτώματα ξεκίνησαν το 2013, χωρίς όμως να το καταλαβαίνει ούτε η ίδια, ούτε οι γύρω της. Ξεκινάει πάτα με το ξέχασα κάτι, πράγμα που συμβαίνει σε όλους μας. Μετά αυτό πυκνώνει σε συχνότητα και εκεί καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Σε εκείνο το σημείο πας σε νευρολόγο, πράγμα καθόλου εύκολο, καθώς αυτός που το παθαίνει δεν το αποδέχεται κιόλας, καθώς μπαίνει μπροστά ο εγωισμός και σου λέει δεν έχω τίποτα, είμαι μια χαρά. Οπότε θέλει πολύ καλό χειρισμό στο πώς θα πας αυτόν τον άνθρωπο στον γιατρό, γιατί αντιδρά και δεν θέλει να αποδεχθεί αυτό που του συμβαίνει.

-Εσείς πώς το χειρίζεστε; Της μιλάτε κανονικά;

Τη μητέρα μου μέχρι πρόσφατα την είχαμε στο σπίτι με φροντίδα, μαζί με τον πατέρα μου, τον οποίο έχασα στις 7 Οκτωβρίου. Από τη στιγμή που εκείνος πέθανε, ήταν πρακτικά δύσκολο να αφήσω δύο γυναίκες μόνες σε μια μονοκατοικία, πόσο μάλλον εφόσον η άνοια της μάνας μου είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που έχρηζε εξειδικευμένης ιατρικής φροντίδας, οπότε την πήγα σε έναν οίκο ευγηρίας με ειδικούς νευρολόγους, οι οποίοι την παρακολουθούν σε καθημερινή βάση. Συναισθηματικά δεν είναι το καλύτερο να το κάνεις αυτό για τον γονιό σου, αλλά επιστημονικά και πρακτικά είναι το πιο σωστό και το πιο ασφαλές. Δεν πρέπει τα παιδιά που αντιμετωπίζουν τέτοιες άσχημες καταστάσεις να αισθάνονται τύψεις και ενοχές.

-Το φευγιό του μπαμπά το κατάλαβε;

Όχι… Μας ρώτησε «Πού είναι ο πατέρας σας;» και της είπαμε ότι πήγε να κάνει στο χωριό κάτι δουλειές. Συνέχισε να ρωτάει για κάποιες μέρες, αλλά μετά δεν ξανά ρώτησε…

 



Αρχική δημοσίευση