Οι εκπλήξεις και οι απουσίες της 95ης απονομής των Οσκαρ

Ο Οστιν Μπάτλερ έχασε το Οσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία «Elvis». Φωτ. Warner Bros. Pictures via AP

Στην 95η τελετή απονομής των Οσκαρ, η οποία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Κυριακής στο Λος Αντζελες, γράφτηκε ιστορία. Κι αυτό επειδή τα μεγάλα βραβεία στις κατηγορίες Α’ Γυναικείος Ρόλος και Α’ Ανδρικός Ρόλος έλαβαν οι Ασιάτες Μισέλ Γεό και Κι Χουί Κουάν για τις ερμηνείες τους στη – βραβευμένη με 7 Οσκαρ – ταινία «Τα Πάντα Όλα» («Everything Everywhere All At Once»).

Η σχεδιάστρια κοστουμιών Ρουθ Κάρτερ έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα που κερδίζει δύο Οσκαρ και το βραβείο Καλύτερου Τραγουδιού πήγε στο «Naatu Naatu» σηματοδοτώντας την πρώτη νίκη μιας ινδικής ταινίας σε αυτή την κατηγορία.

Δεύτερο μετά το πρότζεκτ «Τα Πάντα Όλα» των Ντάνιελ Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ, ήρθε το πολεμικό δράμα του Netflix «Ουδέν Νεώτερον Από το Δυτικό Μέτωπο» («All Quiet on the Western Front»), ενώ οι ταινίες «Elvis», «The Fabelmans», «Τα Πνεύματα του Ινισέριν» και «Tar» έφυγαν με άδεια χέρια.

Οι εκπλήξεις και οι απουσίες της 95ης απονομής των Οσκαρ-1

Οι απουσίες

Αντζελα Μπάσετ («Black Panther: Wakanda Forever»), υποψήφια για Οσκαρ Β’ Γυναικείου Ρόλου

Σε όλη τη διάρκεια των τελετών απονομής, από τον Ιανουάριο και τις Χρυσές Σφαίρες μέχρι χθες και τα Οσκαρ, η νικήτρια στην κατηγορία Β’ Γυναικείου Ρόλου δεν ήταν τόσο ξεκάθαρη. Ενώ η Μπάσετ έμοιαζε να έχει το προβάδισμα με ήδη δύο νίκες για τον ρόλο της, τελικά δεν κατάφερε τρίτη βράβευση. Αλλά, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει την ερμηνεία της στην ταινία «Black Panther: Wakanda Forever» ή την επιρροή των ευχαριστήριων λόγων όταν η δουλειά της αναγνωρίζεται.

 

«Elvis»

Η ταινία «Elvis» του Μπαζ Λούρμαν είχε οκτώ υποψηφιότητες Οσκαρ συμπεριλαμβανομένων αυτών για Καλύτερη Ταινία, Σκηνογραφία και Κοστούμια. Για πολλούς, ο Οστιν Μπάτλερ θα μπορούσε να κερδίσει το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου, καθώς απέσπασε το BAFTA σε αυτή την κατηγορία. Αλλά στα Οσκαρ, υπερίσχυσε το φαβορί Μπρένταν Φρέιζερ για την ερμηνεία του στην «Φάλαινα» του Ντάρεν Αρονόφσκι. Στις απουσίες για το φιλμ «Elvis» προστίθεται και η Μάντι Γουόλκερ για τη φωτογραφία. Το Οσκαρ Φωτογραφίας έλαβε ο Τζέιμς Φρεντ για την εκπληκτική δουλειά του στο φιλμ «Ουδέν Νεώτερον Από το Δυτικό Μέτωπο».

Κανένα Οσκαρ στα «The Fabelmans», «Τα Πνεύματα του Ινισέριν», «Tar»

Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ θα μπορούσε να κερδίσει το Οσκαρ Σκηνοθεσίας για την ταινία «The Fabelmans», το φιλμ του Μάρτιν ΜακΝτόνα «Τα Πνεύματα του Ινισέριν» που είχε συνολικά 9 υποψηφιότητες δεν έλαβε κανένα χρυσό αγαλματίδιο από την Ακαδημία και η Κέιτ Μπλάνσετ έχασε το τρίτο Οσκαρ της καριέρας της για τον ρόλο της μαέστρου Λίντια Ταρ στην ταινία «Tar».


Οι εκπλήξεις

Ρουθ Κάρτερ για τα κοστούμια στο «Black Panther: Wakanda Forever»

Η Ρουθ Κάρτερ όχι μόνο κατάφερε να διακριθεί για τη δουλειά της στην ταινία «Black Panther: Wakanda Forever», αλλά έγινε η πρώτη μαύρη γυναίκα στην ιστορία του θεσμού που κερδίζει δύο Οσκαρ.

Τζέιμς Κάμερον και Τομ Κρουζ

Ο σκηνοθέτης του «Avatar: The Way of Water» Τζέιμς Κάμερον και ο Τομ Κρουζ («Top Gun: Maverick») απουσίαζαν από την τελετή απονομής. Όπως είπε στον εναρκτήριο λόγο ο οικοδεσπότης της βραδιάς Τζίμι Κίμελ, «δύο άνδρες που επέμειναν να επιστρέψουμε στις κινηματογραφικές αίθουσες, δεν ήρθαν στην αίθουσα».

Ο Φόλκερ Μπέρτελμαν και το Οσκαρ Καλύτερης Μουσικής

Τα φαβορί στην κατηγορία Καλύτερης Μουσικής ήταν δύο: ο Τζάστιν Χέρβιτς για το σάουντρακ της ταινίας του Ντάμιεν Σαζέλ «Babylon» και ο πέντε φορές βραβευμένος θρυλικός συνθέτης Τζον Ουίλιαμς για τη μουσική στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ «The Fabelmans». Την έκπληξη έκανε ο Φόλκερ Μπέρτελμαν για τη μουσική που έγραψε και «έντυσε» το δράμα «Ουδέν Νεώτερον Από το Δυτικό Μέτωπο». Αυτό είναι και το πρώτο Οσκαρ του Γερμανού συνθέτη.

Η επιστροφή των τεχνικών κατηγοριών στην live μετάδοση

Πέρυσι, κατηγορίες όπως οι Καλύτερος Ηχος, Καλύτερο Μοντάζ και Ντοκιμαντέρ Μικρού Μήκους έλειπαν από τη live μετάδοση. Η Ακαδημία «έκοψε» συνολικά οκτώ τεχνικές κατηγορίες για εξοικονόμηση χρόνου της τετράωρης τελετής. Όμως, μετά από θύελλα αντιδράσεων ανθρώπων του κινηματογράφου, φέτος παρακολουθήσαμε στις οθόνες μας τους νικητές τεχνικών επιτευγμάτων. Κι αυτή, ήταν μια όμορφη.

 

Με πληροφορίες από το Deadline, το Variety 



Αρχική δημοσίευση

Eurovision 2023: Αυτό είναι το τραγούδι της Ελλάδας

Κυκλοφόρησε σήμερα μέσα από την εκπομπή Δύο στη 1 στην ΕΡΤ1 η συμμετοχή της Ελλάδας για την Eurovision 2023. Την χώρα μας θα εκπροσωπήσει ο 16χρονος Victor Vernicos με το τραγούδι What they say, ύστερα από αξιολόγηση της αρμόδιας Επιτροπής της ΕΡΤ. Η Ελλάδα θα διαγωνιστεί στον δεύτερο ημιτελικό του φετινού διαγωνισμού στο Λίβερπουλ στις 11 Μαΐου.

Το «What They Say είναι μια φεστιβαλική και δυναμική ρυθμική μπαλάντα, που έγραψε ο Βίκτωρας στα 14 του, για να μοιραστεί ένα προσωπικό του βίωμα.

Ο Victor Vernicos γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο νεότερος εκπρόσωπος που έχει στείλει ποτέ η χώρα μας στην Eurovision, καθώς είναι μόλις 16 ετών, ενώ το τραγούδι του «What They Say», με το οποίο θα μας εκπροσωπήσει, είναι δική του σύνθεση.

Υπενθυμίζεται ότι η Ελλάδα θα διαγωνιστεί στον Β’ Ημιτελικό της Eurovision, την Πέμπτη 11 Μαΐου.

Το επίσημο video clip για το What They Say του Victor Vernicos









Ο Victor Vernicos ξεκίνησε μαθήματα πιάνου σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών, μαθήματα φωνητικής στα οκτώ και μαθήματα κιθάρας στα δέκα του χρόνια. Στα έντεκα άρχισε να γράφει τα πρώτα δικά του τραγούδια, ενώ εδώ και δύο χρόνια επιμελείται και την παραγωγή της δικής του μουσικής, παρακολουθώντας μαθήματα Μουσικής Τεχνολογίας.


Ειδήσεις σήμερα:



Πανελλαδικές συγκεντρώσεις για τα Τέμπη: Σε εξέλιξη η συγκέντρωση στο Σύνταγμα – Κλειστό το κέντρο




Επίθεση στον Βαρουφάκη: Στον εισαγγελέα ο 17χρονος




Σύγκρουση τρένων στα Τέμπη: Συγκλονίζει η πρώτη διασώστρια που έφτασε στο σημείο της τραγωδίας



Αρχική δημοσίευση

Το πρωτότυπο σενάριο του «Οσα Παίρνει ο Ανεμος» είχε προκαλέσει έριδες στα γυρίσματα

Φωτ. Alpha History/Twitter

Τον Ιούνιο του 2020 και για λίγες μέρες, το HBO Max αφαίρεσε την οσκαρική ταινία «Οσα Παίρνει ο Ανεμος» («Gone with the Wind») από την ταινιοθήκη του. 

Ο λόγος ήταν ότι το κλασικό φιλμ από το 1939 σε σκηνοθεσία Βίκτορ Φλέμινγκ (καθώς και των Τζορτζ Κούκορ και Σαμ Γουντ, στους οποίους δεν πιστώθηκε ποτέ), δέχθηκε κατηγορίες λόγω των αυξανόμενων φυλετικών εντάσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η δημοφιλής streaming πλατφόρμα αναγνώρισε ότι η κινηματογραφική αυτή υπερπαραγωγή αποθέωνε το δουλοκτητικό παρελθόν των Ηνωμένων Πολιτειών και δεν ασκούσε κριτική για τις διακρίσεις εναντίον των Αφροαμερικανών που επιβάλλονταν στο Νότο. Μάλιστα, η εκδοχή αυτή ήταν και βελτιωμένη συγκριτικά με το πρωτότυπο σενάριο, αντίγραφο του οποίου ήρθε πρόσφατα στη δημοσιότητα. 

Οι συγκρούσεις των παραγωγών

Συγκεκριμένα, το αρχικό σενάριο που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων αποτυπώνει τις συγκρούσεις που σημειώθηκαν στην ομάδα παραγωγής, με επικεφαλής τον θρυλικό Ντέιβιντ Ο. Σέλτζνικ. Ο Ντέιβιντ Βίνσεντ Κίμελ, ένας ιστορικός στο Γέιλ, τόνισε ότι το σενάριο – το οποίο περιλαμβάνει αρκετές σκηνές που υπέστησαν επεξεργασία αργότερα – δείχνει ότι υπήρξε μια μορφή «εμφυλίου πολέμου» μεταξύ του παραγωγού, δώδεκα σεναριογράφων (μεταξύ των οποίων ήταν ο Φ. Σκοτ Φιτζέραλντ), των μαύρων μελών του καστ και διαφόρων οργανώσεων κατά του ρατσισμού.

Από τη μια πλευρά υπήρχαν εκείνοι που θεωρούσαν αναγκαίο να απεικονίσουν ρεαλιστικά τη σκληρότητα της δουλείας. Από την άλλη μερικοί που προτιμούσαν να παραμείνουν στο πνεύμα του μυθιστορήματος της Μάργκαρετ Μίτσελ, που χρησίμευσε ως βάση για την ταινία.

Σκηνές που «κόπηκαν»

Ο Κίμελ σημείωσε ότι ορισμένες από τις σκηνές που διαγράφηκαν, γυρίστηκαν σύμφωνα με φωτογραφίες που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων. Αυτό το υλικό θα έβγαινε στα τελικά πλάνα σε μια από τις μεταγενέστερες εκδόσεις. Μια από τις σκηνές που διαγράφηκαν δείχνει τον Ρετ Μπάτλερ – τον χαρακτήρα που υποδύεται ο Κλαρκ Γκέιμπλ – να κάθεται μπροστά σε ένα μπουκάλι ουίσκι και να χαϊδεύει ένα πυροβόλο όπλο, σκεπτόμενος πιθανώς να αυτοκτονήσει. Ξαφνικά, κάποιος χτυπά την πόρτα και τον αποσπά από τις σκέψεις του. Κρύβει το πιστόλι σε μια από τις μπότες του και σηκώνεται απότομα, αποκαλύπτοντας ότι είναι αρκετά μεθυσμένος.

Σε μια άλλη σεκάνς που αργότερα κόπηκε, εμφανίζονται ταραχές στην Ατλάντα της Τζόρτζια όπου διαδραματίζεται η ταινία με φόντο τον Εμφύλιο Πόλεμο. Η κίνηση της κάμερας δείχνει τον Μπάτλερ να κινείται έφιππος μέσα σε μια κατεστραμμένη πόλη. Το ζώο σταματά μέσα στο χάος. Ανδρες και γυναίκες λεηλατούσαν καταστήματα και μετέφεραν τα αγαθά που είχαν πάρει από τις επιχειρήσεις. «Τα πάντα έχουν μια ατμόσφαιρα αταξίας και μέθης, μια πόλη που βυθίζεται στο χάος καθώς πλησιάζει στο τέλος της» γράφει το σενάριο, το οποίο περιλαμβάνει επίσης έναν άντρα που φορά γυναικεία ρούχα και τρέχει μπροστά από ένα βαγόνι κουβαλώντας φορέματα.

Ο Σέλτζνικ ζήτησε να κόψει κάποιες λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να δείχνουν πιο ρεαλιστικά πώς αντιμετωπίζονταν οι μαύροι στον δουλοκτητικό Νότο. Τελικά, οι αναφορές σε βάναυσους ξυλοδαρμούς, η απειλή απόλυσης της Μέιμι (Χάτι ΜακΝτάνιελ) επειδή είναι τεμπέλα, καθώς και άλλες εκδηλώσεις σωματικής και συναισθηματικής βίας έμειναν εκτός του τελικού σεναρίου.

Για να καταλάβει τι οδήγησε τον θρυλικό παραγωγό στο να υιοθετήσει την τελική έκδοση της ιστορίας, ο Ντέιβιντ Βίνσεντ Κίμελ- ένας Εβραίος που πολέμησε εναντίον του αχαλίνωτου αντισημιτισμού στο Λος Άντζελες- στράφηκε στις σημειώσεις του σκηνοθέτη. Τα αρχεία αυτά φανερώνουν ότι ο Σέλτζνικ ασχολήθηκε όχι μόνο με τον ρυθμό και την ποιότητα του διαλόγου, αλλά και με το να αποδώσει όσο το δυνατόν πιστότερα το μυθιστόρημα που δημοσιεύθηκε το 1936. 

Ο ερευνητής επισημαίνει ωστόσο ότι ο Σέλτζνικ δεν ήθελε ποτέ να κάνει μια ρατσιστική ταινία και ότι ήταν πάντα «πολύ προσεκτικός» ώστε η ομάδα του να απεικονίζει τους Αφροαμερικανούς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Παρά την πιστότητά της στο αρχικό υλικό, η παραγωγή δεν είχε ποτέ μεγάλη βοήθεια από τη συγγραφέα Μάργκαρετ Μίτσελ, η οποία κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για το βιβλίο.

Το «Οσα Παίρνει ο Ανεμος» έγινε γρήγορα ένα από τα πιο επιτυχημένα κινηματογραφικά πρότζεκτ και – σύμφωνα με ορισμένες μετρήσεις- η πιο κερδοφόρος ταινία όλων των εποχών, κατακτώντας οκτώ Όσκαρ το 1940, συμπεριλαμβανομένου αυτού της Αφροαμερικανής Χάτι ΜακΝτάνιελ στην κατηγορία Β’ Γυναικείου Ρόλου. Η ΜακΝτάνιελ, ωστόσο, ήταν ακόμα αναγκασμένη να καθίσει χωριστά από τους συμπρωταγωνιστές της στην τελετή απονομής λόγω του ότι ήταν μαύρη.

 

Με πληροφορίες από την El Pais 



Αρχική δημοσίευση

Ο Αλέκος Φασιανός «επιστρέφει» στην Ιταλία έπειτα από 47 χρόνια

Ο Αλέκος Φασιανός όταν ξεκινούσε τη διεθνή πορεία του.

Ο Αλέκος Φασιανός (1935-2022) ήταν o Ελληνας που άπλωσε τα ζωγραφικά του φτερά σε όλη την οικουμένη. Από νωρίς στην πορεία του έχαιρε αναγνώρισης πρώτα στη Γαλλία και γενικά στην Ευρώπη, αργότερα στις ΗΠΑ και σε όλον τον κόσμο. Είναι λοιπόν συγκινητικό ότι ένα έτος μετά τον θάνατό του η μιλανέζικη γκαλερί Tommaso Calabro σε συνεργασία με το Alekos Fassianos Estate παρουσιάζουν μια μονογραφική έκθεση αφιερωμένη στον καλλιτέχνη. Αποτελεί ένα ωραίο προοίμιο για το άνοιγμα του μουσείου που φέρει το όνομα του ζωγράφου στην Αθήνα, σ’ ένα κτίριο του μοντερνισμού, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Κυριάκο Κρόκο και τον καλλιτέχνη στις αρχές της δεκαετίας του 1990.

Ο Αλέκος Φασιανός «επιστρέφει» στην Ιταλία έπειτα από 47 χρόνια-1
Οι Ιταλοί είδαν έργα του το 1976 στο Μιλάνο.

Η έκθεση «Fassianos» είναι η πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη στην Ιταλία έπειτα από 47 χρόνια. Είχε πρωτοπαρουσιάσει τη δουλειά του στη γειτονική χώρα –χάρις στον Αλέξανδρο Ιόλα– στην γκαλερί Paolo Barozzi στο Μιλάνο το 1976. Με το αφιέρωμα αυτό η αίθουσα τέχνης Tomasso Calabro ιχνηλατεί το αποτύπωμα που άφησε ο σπουδαίος έμπορος τέχνης καθώς ανακάλυψε και βοήθησε στην ανάδειξη πολλών καλλιτεχνών. Η έκθεση στο Μιλάνο παρουσιάζει ελαιογραφίες, έργα σε χαρτί και σκηνικά για το θεατρικό έργο «Τρίτο Στεφάνι» του Κώστα Ταχτσή που έκανε ο Φασιανός, τις εικονογραφήσεις ποιητικών συλλογών του Λουίς Αραγκόν καθώς και μία συλλογή από design έπιπλα και αντικείμενα που δημιούργησε ο καλλιτέχνης. Ο Αλέκος Φασιανός γεννήθηκε στην Αθήνα σε μια οικογένεια με πατέρα μουσικό και μητέρα που δίδασκε αρχαία ελληνικά. Ανέπτυξε ένα ολόδικό του ιδίωμα που συνδέει τη μυθολογία, το θρησκευτικό και το καθημερινό στοιχείο. Αν και το έργο του ενσωματώνει αναφορές στον ελληνικό πολιτισμό, η τέχνη του αναδεικνύεται ως οικουμενική και διαχρονική. Το χρώμα και ο άνθρωπος είναι οι πρωταγωνιστές: έντονα μπλε και κόκκινα, ώχρες και βαθύ πράσινο, ασημένιο και βυζαντινό χρυσό κατακλύζουν τους πίνακές του και δημιουργούν σώματα και πρόσωπα, φτερωτούς θεούς, πουλιά και δράκους.

Ο Αλέκος Φασιανός «επιστρέφει» στην Ιταλία έπειτα από 47 χρόνια-2
Παρουσιάζονται έργα του στην γκαλερί Tommaso Calabro.

Οι φασιανικές φιγούρες, ανδρόγυνες και ιερατικές, εμπνέονται από τις παιδικές του αναμνήσεις και κατοικούν σε μια φανταστική διάσταση όπου αρχαίοι ήρωες, βυζαντινοί καβαλάρηδες και ερωτευμένοι στο μπαλκόνι γίνονται ένα. Φοράνε καρό παντελόνια, μαργαριταρένια κολιέ, περίτεχνα φτερά πουλιών. Ο Αλέκος Φασιανός ήταν πολυσχιδής και πειραματίστηκε με κάθε υλικό που βρέθηκε μπροστά του ακόμα και το πιο ταπεινό. Από το χαρτί και το μπρούτζο έως το ξύλο, τον πηλό́ και το μάρμαρο. Και από τους πίνακες και τα γλυπτά έως τα χρηστικά αντικείμενα και τα έπιπλα. Οσο για τα εγκαίνια του μουσείου του, η θυγατέρα του Βικτωρία μας είπε να κάνουμε λίγη υπομονή ακόμα…

 



Αρχική δημοσίευση

Από την άνθηση μέχρι το σκοτάδι, το πορνό στο Netflix

Στιγμιότυπο από το ντοκιμαντέρ που διερευνά και τις δύο όψεις του νομίσματος της ενήλικης ψυχαγωγίας.

Σύμφωνα με πολλές διαφορετικές έρευνες που έχουν διεξαχθεί την τελευταία δεκαετία, υπολογίζεται πως το 30%-35% του συνολικού όγκου δεδομένων που διακινούνται στο παγκόσμιο Ιντερνετ σχετίζεται με πορνογραφικό περιεχόμενο.

Υπεύθυνες για το συγκεκριμένο (πελώριο) ποσοστό είναι κατά κύριο λόγο δύο ιστοσελίδες: το Pornhub και το XVideos, τα οποία πλέον φιγουράρουν και μέσα στη δεκαπεντάδα με τα πιο δημοφιλή σάιτ ολόκληρου του Διαδικτύου. Στην πραγματικότητα, επειδή αρκετοί από όσους επισκέπτονται τα συγκεκριμένα σάιτ –ειδικά από χώρες της Ασίας, όπου αυτά απαγορεύονται διά νόμου– κρύβουν ψηφιακά τα ίχνη τους, η θέση τους στη λίστα είναι ακόμα πιο ψηλά. Την ιστορία γιγάντωσης του Pornhub έρχεται τώρα να αφηγηθεί ένα νέο ντοκιμαντέρ στην πλατφόρμα του Netflix, του οποίου το τρέιλερ μόλις κυκλοφόρησε.

Το «Κορύφωση: Η ιστορία του Pornhub» («Money Shot: The Pornhub Story») της Σούζαν Χίλιντζερ, που προβάλλεται στις 15 Μαρτίου, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων συνεντεύξεις πρώην υπαλλήλων της ιστοσελίδας, σεξ εργατών-τριών, αλλά και ακτιβιστών που έχουν κατά καιρούς ταχθεί εναντίον της.

Το βασικότερο ωστόσο είναι η κατανόηση του πώς το Pornhub κατάφερε από το 2007 και εντεύθεν να αλλάξει άρδην το τοπίο της ενήλικης ψυχαγωγίας, σερβίροντας το ερωτικό περιεχόμενο, αλλά και το σκληρό πορνό, σε ένα τεράστιο παγκόσμιο κοινό και «εκπαιδεύοντας» ουσιαστικά μια ολόκληρη γενιά σε νέα σεξουαλικά πρότυπα.

Ταυτόχρονα μετέτρεψε ένα περιθωριακό κομμάτι της κινηματογραφικής παραγωγής (την πορνογραφία) σε μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων δολαρίων με σταρ πρωταγωνιστές, λαμπερές βραβεύσεις και εκατομμύρια ακολούθους.

Αυτή βέβαια είναι η μία όψη του νομίσματος. Στην άλλη, με την οποία επίσης ασχολείται εκτενώς το ντοκιμαντέρ, υπάρχουν οι σκοτεινές υποθέσεις τράφικινγκ, παιδικής πορνογραφίας και μη συναινετικού σεξ, με τις οποίες έχει επίσης συνδεθεί κατά καιρούς το Pornhub. «Οσο περισσότερο το έψαχνα, τόσο έμενα άναυδος.

Εντόπισα υπερβολικά πολλές περιπτώσεις παιδιών, οι χειρότερες στιγμές των οποίων διατηρούνται στο διηνεκές εκεί μέσα», βλέπουμε έναν ακτιβιστή να λέει στο τρέιλερ. Κάποιος άλλος επισημαίνει το πώς η πλατφόρμα παρακολουθεί επί της ουσίας τους χρήστες της: «Το Pornhub κάνει κατά βάσιν ό,τι και το Facebook. Λειτουργεί δηλαδή ως μια γιγάντια επιχείρηση συλλογής προσωπικών δεδομένων».

Στην ταινία βέβαια ακούγονται και φωνές υπεράσπισης, οι οποίες προέρχονται κυρίως από τους χιλιάδες ερωτικούς περφόρμερ –επαγγελματίες ή ημιεπαγγελματίες– που όλα αυτά τα χρόνια κερδίζουν τα προς το ζην από το πορνό.

Στις ΗΠΑ, μια πρόσφατη δέσμη νομοθετικών μέτρων, η οποία στοχεύει στον περιορισμό/λογοκρισία του Pornhub και άλλων παρόμοιων σελίδων, έχει προκαλέσει ήδη πολλές αντιδράσεις.

«Δεν είναι απλώς μια επίθεση στο πορνό. Είναι επίθεση στην ελεύθερη έκφραση των ανθρώπων», αναφέρει μια συνεντευξιαζόμενη του «Money Shot», ενώ μια άλλη, μέλος της LGBTQ κοινότητας, υπερθεματίζει: «Αν δεν υπήρχε το πορνό, το πιθανότερο είναι πως δεν θα ήμουν σήμερα ζωντανή».



Αρχική δημοσίευση

Μάρτιν Σκορσέζε: Οι 15 αγαπημένες του ταινίες όλων των εποχών

Φωτ. Joel C Ryan/Invision/AP, File

Ο Μάρτιν Σκορσέζε μοιράστηκε με το κοινό με τις αγαπημένες του ταινίες όλων των εποχών. 

Ο δημοφιλής σκηνοθέτης – γνωστός για τις ταινίες «Τα Καλά Παιδιά», «Ο Ταξιτζής», «Λύκος της Wall Street», «Ο Πληροφοριοδότης» – αποκάλυψε τα φιλμ που αγαπάει πιο πολύ σε μια δημοσκόπηση του περιοδικού Sight And Sound. 

Από το 1952, το περιοδικό ρωτάει κάθε δεκαετία διάφορους κινηματογραφιστές σχετικά με τις ταινίες που εκείνοι θεωρούν τις πιο σπουδαίες όλων των εποχών. Για το τεύχος του χειμώνα 2022-2023, μαζί με του Σκορσέζε συμπεριλήφθηκαν και οι λίστες των Γουές Αντερσον, Μπάρι Τζένκινς και Αρι Αστερ. 

Στην πρώτη θέση, ο Σκορσέζε τοποθετεί την ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. 

Εδώ, η λίστα με τα αγαπημένα του φιλμ:

1. 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968)
2. 8 ½ (1963)
3. Στάχτες και Διαμάντια (1958)
4. Πολίτης Κέιν (1941)
5. Το Ημερολόγιο ενός Εφημέριου (1951)
6. Ikiru (1952)
7. Ο γατόπαρδος (1963)
8. Ο λόγος (1955)
9. Αυτοί που έμειναν ζωντανοί (1946)
10. Τα κόκκινα παπούτσια (1948)
11. Το ποτάμι (1951)
12. Σαλβατόρε (1962)
13. Η αιχμάλωτος της ερήμου (1956)
14. Ουγκέτσου Μονογκατάρι (1953)
15. Δεσμώτης του Ιλίγγου (1958)

Σκηνοθετημένη από τον Κιούμπρικ, η ταινία «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» είναι ευρέως ως μια από τις πιο επιδραστικές ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ. Τη χρονική περίοδο κυκλοφορίας της το 1968, προτάθηκε για τέσσερα Οσκαρ και κέρδισε αυτό για τα Καλύτερα Ειδικά Εφέ. 

Η επόμενη ταινία του Σκορσέζε είναι το γουέστερν δράμα «Killers Of The Flower Moon», βασισμένη σε μια σειρά από φόνους που έγιναν το 1920 στην Οκλαχόμα. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οι Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, Τζέσι Πλέμονς, Λίλι Γκλαντστόουν και Μπρένταν Φρέιζερ. 

Με πληροφορίες από το Sight and Sound, το NME



Αρχική δημοσίευση

Oscars 2023: Ολα όσα γνωρίζουμε για την 95η τελετή απονομής

Στιγμιότυπο από την ταινία «Τα Πάντα Ολα». Φωτ. IAC Films

Το Χόλιγουντ προετοιμάζεται και φέτος για τη μεγαλύτερη γιορτή του κινηματογράφου: την τελετή απονομής των βραβείων Οσκαρ

Το προβάδισμα στις υποψηφιότητες της 95ης διοργάνωσης έχει η ταινία «Τα Πάντα Ολα» («Everything Everywhere All at Once») σε σκηνοθεσία Νταν Κουάν και Ντάνιελ Σάινερτ, σε μια χρονική περίοδο όπου η κινηματογραφική βιομηχανία ελπίζει να ξεπεράσει το χαστούκι της περυσινής τελετής και τις συνέπειες που αυτό είχε στον ιστορικό θεσμό. 

Μερικές ημέρες πριν από τα Οσκαρ 2023, παρακάτω μια λίστα με όλα όσα γνωρίζουμε για τη βραδιά. 

Πότε είναι τα Οσκαρ

Η 95η τελετή απονομής των Οσκαρ θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή, 12 Μαρτίου 2023 στο Dolby Theatre στο Λος Αντζελες. Στην Ελλάδα, οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τη διοργάνωση ζωντανά και αποκλειστικά στην COSMOTE TV, στις 2 τα ξημερώματα της Δευτέρας 13 Μαρτίου 2023

Ο οικοδεσπότης

Ο Αμερικανός κωμικός και παρουσιαστής τηλεοπτικής εκπομπής αναλαμβάνει για τρίτη φορά τον ρόλο του οικοδεσπότη της βραδιάς. Η διοργάνωση δεν είχε οικοδεσπότες για πολλά χρόνια μέχρι που πέρυσι η Ακαδημία ανακοίνωσε τις ηθοποιούς και κωμικούς Ρετζίνα Χολ, Εϊμι Σούμπερ και Γουάντα Σάικς. 

Σε διαφήμιση για το φετινό σόου, ο Κίμελ σχολίασε ότι δεν είναι το κατάλληλο άτομο για τη δουλειά τονίζοντας ότι δεν μπορεί κανείς να τον χαστουκίσει επειδή «κλαίει πολύ». 

Oscars 2023: Ολα όσα γνωρίζουμε για την 95η τελετή απονομής-1

Οι υποψηφιότητες στην κατηγορία «Καλύτερη Ταινία»

Οι 10 ταινίες που διαγωνίζονται για το χρυσό αγαλματίδιο σε μια από τις πιο σημαντικές κατηγορίες της τελετής, αυτήν της «Καλύτερης Ταινίας» είναι οι: «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο» («All Quiet on the Western Front»), «Avatar: The Way of Water», «Τα Πνεύματα του Ινισέριν» («The Banshees of Inisherin»), «Ελβις», «Τα Πάντα Ολα» («Everything Everywhere All at Once»), «The Fabelmans», «Tár», «Top Gun: Maverick», «Το Τρίγωνο της Θλίψης» («The Triangle of Sadness»), «Γυναικείες Κουβέντες» («Women Talking»). 

Oscars 2023: Ολα όσα γνωρίζουμε για την 95η τελετή απονομής-2

Την ώρα της τελετής 

Η Ακαδημία Κινηματογραφικών Τεχνών και Επιστημών δεν έχει αποκαλύψει ακόμα τους παρουσιαστές των κατηγοριών. Αλλά, τόνισε ότι όλοι οι νικητές θα ανακοινωθούν στη ζωντανή μετάδοση της τελετής. Κι αυτό αποτελεί μια ευχάριστη εξέλιξη, καθώς το 2022 οκτώ αγαλματίδια δόθηκαν εκτός «αέρα» και στη συνέχεια προστέθηκαν με μοντάζ στην τηλεοπτική μετάδοση για εξοικονόμηση χρόνου. Φυσικά, αυτό προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από ανθρώπους του κινηματογράφου. 

Όσον αφορά το μουσικό κομμάτι, έχει επιβεβαιωθεί ότι στη σκηνή του Dolby Theatre θα ανέβει η Ριάνα για να ερμηνεύσει το «Lift Me Up», τραγούδι που ακούγεται στην ταινία «Black Panther: Wakanda Forever». Το «Naatu Naatu» από την ταινία «RRR» αναμένεται να ξεσηκώσει τους παρευρισκόμενους στην αίθουσα, ενώ η ερμηνεία του «Hold My Hand» από τη Lady Gaga δεν έχει οριστικοποιηθεί ακόμα. Το τραγούδι περιλαμβάνεται στο σάουντρακ του «Top Gun: Maverick». 

Η φετινή διαμάχη

Εκτός από τις συνηθισμένες απουσίες και εκπλήξεις, η φετινή διαμάχη αφορά την αναπάντεχη υποψηφιότητα της Αντρεα Ράιζμπορο στην κατηγορία «Α’ Γυναικείος Ρόλος». Η ηθοποιός προτάθηκε για την ερμηνεία της στη δραματική ταινία «To Leslie» μετά την καμπάνια στην οποία τη βοήθησαν πολλοί πρωτοκλασσάτοι ηθοποιοί. Οταν δυο μαύρες ηθοποιοί – οι Ντανιέλ Ντίντγουιλερ («Till») και Βαϊόλα Ντέιβις («Woman King») – αγνοήθηκαν, κάποιοι αντιμετώπισαν αυτό το γεγονός ως ακόμα μια φυλετική προκατάληψη στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Η Ακαδημία ξεκίνησε μι έρευνα στην καμπάνια της Ράιζμπορο αλλά δεν βρήκε κάποια αιτία ώστε να ακυρώσει την υποψηφιότητά της.  

Oscars 2023: Ολα όσα γνωρίζουμε για την 95η τελετή απονομής-3

Αλλες λεπτομέρειες 

Μια από τις υποψηφιότητες που συγκίνησαν τη βιομηχανία είναι εκείνη του συνθέτη Τζον Ουίλιαμς για τη μουσική που έγραψε στην ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ «The Fabelmans». Ο Ουίλιαμς είναι ο γηραιότερος υποψήφιος στην ιστορία των Οσκαρ καθώς είναι 90 χρονών. 

Μετά τις συνεχόμενες νίκες σκηνοθετών όπως η Κλόι Ζάο («Nomadland») και Τζέιν Κάμπιον («The Power of the Dog»), καμία γυναίκα δεν προτάθηκε φέτος στην κατηγορία Σκηνοθεσίας. 

Και – όπως αποφάσισε πέρυσι η Ακαδημία – από τον θεσμό θα λείπει φυσικά ο Γουιλ Σμιθ. Μετά το χαστούκι που έδωσε στον Αμερικανό κωμικό Κρις Ροκ στη σκηνή των Οσκαρ, ο Σμιθ αποκλείστηκε από την κινηματογραφική Ακαδημία και κάθε διοργάνωσή της, για τα επόμενα 10 χρόνια. 

Με πληροφορίες από το Oscars, το Associated Press



Αρχική δημοσίευση

Ιλαροτραγωδία και στο βάθος ο ιρλανδικός εμφύλιος

Ο Κολμ (Μπρένταν Γκλίσον – σε πρώτο πλάνο) αποφασίζει πως δεν θέλει πια να μιλάει στον κολλητό του φίλο, Πάντρικ (Κόλιν Φάρελ). Η ένταση σταδιακά θεριεύει στο (επινοημένο) νησάκι του Ινισέριν, όπου τα πάντα κυλούν ειρηνικά και προβλέψιμα έως ανίας, ενώ ο εμφύλιος μαίνεται στην υπόλοιπη Ιρλανδία, το 1923. Φωτ. 2022 20th Century Studios All Rights Reserved

Τα πνεύµατα του Ινισέριν ★★★★½
∆ΡΑΜΑ (2022)
Σκηνοθεσία: Μάρτιν Μακ Ντόνα
Ερμηνείες: Κόλιν Φάρελ, Μπρένταν Γκλίσον, Μπάρι Κίογκαν

Το φιλμ, που έχει προταθεί για εννέα Οσκαρ, λειτουργεί ως προφα- νής αλληγορία πάνω στα δεινά του εμφυλίου – o παραλογισμός, η καταστροφή, οι παράπλευρες απώλειες είναι όλα εκεί.

 

Μία από τις δύο-τρεις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς, υποψήφια για εννέα Οσκαρ, έρχεται αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες. Ο σπουδαιότερος ίσως σύγχρονος σεναριογράφος του δυτικού σινεμά, Μάρτιν ΜακΝτόνα («Οι τρεις πινακίδες έξω από το Εμπινγκ, στο Μιζούρι»), δημιουργεί εδώ έναν μοναδικό μύθο που μοιάζει άχρονος και μαζί άριστα τοποθετημένος στο ιστορικό του πλαίσιο. Βρισκόμαστε στο 1923 και ο εμφύλιος πόλεμος μαίνεται στη ενδοχώρα της Ιρλανδίας. Απέναντι ωστόσο, στο (επινοημένο) νησάκι του Ινισέριν, τα πάντα κυλούν ειρηνικά και προβλέψιμα έως ανίας. Μέχρι τουλάχιστον ο Κολμ (Μπρένταν Γκλίσον) να αποφασίσει πως δεν θέλει πια να μιλάει στον κολλητό του φίλο, Πάντρικ (Κόλιν Φάρελ), και η ένταση να ξεκινήσει να θεριεύει. Σύντομα στο παιχνίδι θα μπει και ο περίγυρος, με πρώτους τον ατσούμπαλο νεαρό Ντόμινικ (Μπάρι Κίογκαν) και την καλόκαρδη αδελφή του Πάντρικ, Σιβόν (Κέρι Κόντον), καθώς η κατάσταση σταδιακά ξεφεύγει από τον έλεγχο και το πρώτο… αίμα κυλάει.

Ο ΜακΝτόνα κατασκευάζει ένα φιλμ πολλαπλών επιπέδων, καλώντας τον θεατή να τα εξερευνήσει σύμφωνα με τις διαθέσεις του. Στο πρώτο πλάνο έχουμε ένα κλασικό ανδρικό bromance, το οποίο φτάνει στο τέλος του δίχως φανερή αιτία, αλλά με τρόπο ξεκάθαρα κωμικοτραγικό. Μη μπορώντας να κατανοήσει πώς ο φίλος του τον εγκαταλείπει ξαφνικά, ο Πάντρικ κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες επανασύνδεσης, μέχρι που ο άλλος παίρνει δραστικά, σοκαριστικά μέτρα. Οι διάλογοι των δύο, κάπου ανάμεσα στη μαύρη κωμωδία και στο απόλυτο δράμα, είναι απλώς απολαυστικοί, με τους Φάρελ και Γκλίσον να συνθέτουν ξανά το απίθανο δίδυμο που είδαμε και στην «Αποστολή στην Μπριζ».

Σε δεύτερο επίπεδο, το φιλμ λειτουργεί ως προφανής αλληγορία πάνω στα δεινά του εμφυλίου πολέμου. Ο παραλογισμός, η καταστροφή, οι παράπλευρες απώλειες είναι όλα εκεί, μαζί με τον πανταχού παρόντα θάνατο –ή την απόκοσμη γριούλα με το καμάκι, κατά ΜακΝτόνα– διαταράσσοντας την αρμονία ενός κατά τα άλλα μαγευτικά άγριου τοπίου, μέσα στο οποίο τοποθετείται η δράση. Αν, τέλος, κάποιος «σκάψει» ακόμη περισσότερο, θα βρει τη μελαγχολική συνειδητοποίηση μιας απόλυτης μοναξιάς, αυτής της δύναμης που αντιστέκεται σταθερά στην κοινωνική φύση του ανθρώπου. Και σίγουρα θα θαυμάσει την ιδιοφυΐα ενός έργου βαθιά τραγικού, το οποίο περιέργως σε κάνει να γελάς σχεδόν σε όλη τη διάρκειά του.



Αρχική δημοσίευση

Ανατροπή στην υπόθεση Αλεκ Μπάλντουιν

Υποβαθμίστηκαν οι κατηγορίες που βαρύνουν τον Αλεκ Μπάλντουιν. [Alec Tabac/The Daily News via AP, Pool, File]

Την Παρασκευή θα γίνει η πρώτη ακρόαση της πολύκροτης δίκης του ηθοποιού Αλεκ Μπάλντουιν για το τραγικό περιστατικό που συνέβη στα γυρίσματα της ταινίας «Rust» και οδήγησαν στον θάνατο ενός μέλους της παραγωγής, αλλά οι κατηγορίες που αντιμετωπίζει ο διάσημος ηθοποιός δεν θα είναι οι ίδιες.

Η εισαγγελία του Νέου Μεξικού υποβάθμισε τις κατηγορίες της οπλοφορίας που βαρύνουν τον Αλεκ Μπάλντουιν και κατά συνέπεια, ο ηθοποιός αντιμετωπίζει μικρότερη ποινή φυλάκισης. Οι δικηγόροι του ηθοποιού υποστήριζαν εδώ και μέρες ότι οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν στον Μπάλντουιν βασίζονταν σε μια λανθασμένη ερμηνεία ενός νόμου για την κατοχή όπλων που πέρασε στο Νέο Μεξικό, μήνες όμως μετά το τραγικό δυστύχημα που συνέβη τον Οκτώβριο του 2021.

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων μιας σκηνής, το όπλο που κρατούσε ο ηθοποιός εκπυρσοκρότησε και σκότωσε τη διευθύντρια φωτογραφίας της ταινίας, Χαλίνα Χάτσινς.

Σύμφωνα με τους New York Times, εάν ο ηθοποιός δικαζόταν με βάση τη νέα νομοθεσία θα αντιμετώπιζε κατ’ ελάχιστον πενταετή ποινή φυλάκισης, ενώ τώρα αντιμετωπίζει την κατηγορία της ακούσιας ανθρωποκτονίας και 18 μήνες στη φυλακή το μέγιστο.

Την ίδια αντιμετώπιση θα έχει και η Χάνα Γκουτιέρεζ – Ριντ, η οποία ήταν υπεύθυνη για να ελέγξει τα όπλα και τις σφαίρες που θα χρησιμοποιηθούν στο πλατό.



Αρχική δημοσίευση

Αντώνης Καφεντζόπουλος: Ο «Ακάλυπτος» ήταν ένα καλλιτεχνικό επίτευγμα

«Το να είμαι ηθοποιός μού ήταν πάρα πολύ εύκολο, ευπρόσδεκτο, ενώ είχε και οφέλη στην καθημερινότητά μου: μου άφηνε χρόνο να διαβάζω και να κάνω άλλα πράγματα», λέει ο Αντώνης Καφετζόπουλος, που αρχικά ήθελε ασχοληθεί με τη μουσική και τον κινηματογράφο.

Σύμφωνα με τον ηθοποιό που τον υποδύεται, ο «Ανδρέας Καραμούτσος», του θεατρικού έργου «Τάο», δεν έχει κάποιο πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό.

Εκτός από το εξής: «Είναι ένας γκάνγκστερ, που διανύει την τρίτη ηλικία και σκέφτεται πώς θα περάσει τα υπόλοιπα χρόνια του κάπου ήσυχα. Πώς θα πάρει σύνταξη δηλαδή», λέει χαμογελώντας ο ηθοποιός Αντώνης Καφετζόπουλος, «από ένα επάγγελμα που δεν είναι στις παραδόσεις του να συνταξιοδοτεί τους ανθρώπους».

Το έργο έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες: εκτός από τον Ανδρέα Καραμούτσο, παρακολουθεί τον επιπόλαιο γιο του, Γιάννη, ο οποίος φαντασιώνεται ότι κληρονομεί το πατρικό βασίλειο της νύχτας. Απέναντί του βρίσκει τον Ιωσήφ Μωυσίδη, που κάνει κουμάντο στην πόλη και που η αχαριστία του δεν του επιτρέπει να βοηθήσει τον άμυαλο γιο. Η παράσταση παίζεται στο θέατρο Επί Κολωνώ μέχρι τα μέσα Μαρτίου και στους συντελεστές της εντοπίζει κανείς κάτι ακόμη: τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει η Δανάη Σπηλιώτη, τον αχάριστο μαφιόζο υποδύεται ο Θοδωρής Σκυφτούλης και τον επιπόλαιο νεαρό ερμηνεύει ο Γιώργος Καφετζόπουλος, ο οποίος υπογράφει και το κείμενο.

«Ο γιος θαυμάζει τον πατέρα, γιατί ήταν μεγάλο μούτρο και θέλει να του μοιάσει, αλλά ακόμη βρίσκεται σε μια διαδικασία ισχυρής αμφισβήτησής του, παρόλο που έχει περάσει την εφηβεία», λέει ο Αντώνης Καφετζόπουλος, πατέρας ο ίδιος του Γιώργου. «Είναι η εποχή που σκέφτεσαι να σκοτώσεις πνευματικά τον πατέρα σου, για να ενηλικιωθείς, να δεις ποιος είσαι, πώς θα συνεχίσεις τη ζωή σου. Στην περίπτωσή τους, επειδή κρατούν συνέχεια κάτι πιστόλια, αυτό είναι επικίνδυνο στα όρια της κυριολεξίας».

Αυτοβιογραφικά στοιχεία

Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία στη σχέση των δύο Καραμούτσων; Ναι, «μοιραία», εφόσον πρόκειται για δύο ανθρώπους που έχουν και φυσική σχέση εκτός σκηνής, λέει ο Αντώνης Καφετζόπουλος. Πέραν τούτου, άλλες αντιστοιχίες δεν εντοπίζονται. Ο υπό συνταξιοδότηση γκάνγκστερ έχει βρει αποκούμπι στον Ταοϊσμό, ενώ ο ηθοποιός αυτοπροσδιορίζεται ως «στεγνά ορθολογιστής». Οπως εξηγεί, «πιστεύω ότι η ζωή του καθενός μας είναι αυτό που θα ζήσει, 70-80 χρόνια –ίσως λιγότερα λόγω ασθένειας ή ατυχήματος– και το μόνο που μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας είναι οι σχέσεις που έχουμε αναπτύξει με άλλους ανθρώπους και κάνα δυο καλές ιδέες».

Το μόνο που μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας είναι οι σχέσεις που έχουμε αναπτύξει με άλλους ανθρώπους και κάνα δυο καλές ιδέες.

Το επάγγελμα του ηθοποιού δεν το επέλεξε ακριβώς – ήθελε να ασχοληθεί με τη μουσική και το σινεμά. «Το να είμαι ηθοποιός», συνεχίζει, «μου ήταν πάρα πολύ εύκολο, ευπρόσδεκτο, ενώ είχε και οφέλη στην καθημερινότητά μου: μου άφηνε χρόνο να διαβάζω και να κάνω άλλα πράγματα».

Αντί για «αγαπημένους ρόλους» έχει δουλειές που ξεχωρίζει. Για παράδειγμα, η ερμηνεία του «Ανατολίτη» στη «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου το 1989 και η σκηνοθεσία του «Αμερικανού βούβαλου» το 2006· οι χαρακτήρες του στην «Ακαδημία Πλάτωνος» (2009) και στον «Αδικο κόσμο» (2011) του Φίλιππου Τσίτου· ο «Αγγελος Γιαννούζης» στην «Αστροφεγγιά» (1980), η γενικότερη ατμόσφαιρα στο «Μινόρε της αυγής» του 1983 και, βέβαια, η σειρά «Και οι παντρεμένοι έχουν ψυχή» του 1997.

«Το DNA του Ακάλυπτου είναι κληρονομημένο από τους φτωχοδιάβολους της παλιάς καλής ελληνικής ταινίας», λέει ο Αντώνης Καφετζόπουλος. «Το άλλο ενδιαφέρον», συνεχίζει, «ήταν ότι η σειρά πρότεινε ως κωμωδία κάτι μεταξύ της σουρεαλιστικής υπερβολής των αδελφών Μαρξ και του αυτοσχεδιασμού. Αυτοσχεδιάζαμε πολύ, κάτι που θέλει να υπάρχει ένα κλίμα, να το παρακολουθήσει ο σκηνοθέτης –ο Αντώνης Τέμπος– και να το καταγράψει. Είναι επίσης μια μακρά παράδοση, που πάει πίσω στον Εντουάρντο ντε Φιλίπο, στον Πιραντέλο, στην Κομέντια ντελ άρτε. Ο Ακάλυπτος ήταν κι ένα καλλιτεχνικό επίτευγμα, που από κάποιους έχει εκτιμηθεί ως τέτοιο».

H συζήτηση φτάνει στα πτυχία των καλλιτεχνών. «Στενά, τεχνικά, τα πτυχία μας δεν είναι κατατάξιμα με τις υπάρχουσες διατάξεις. Εφόσον η ευρωπαϊκή οδηγία λέει ότι υπάρχουν τρεις βαθμίδες εκπαίδευσης, ανήκουμε τεχνικά στη δεύτερη. Από την άλλη, υπάρχει ένα τεράστιο, όχι μόνον ηθικό, ούτε στενά επαγγελματικό, αλλά ουσιαστικό ζήτημα: κάποιοι άνθρωποι έχουν κάνει σπουδές και έχουν προβληματιστεί γύρω από το αντικείμενό τους, έχουν “ματώσει”. Ο κόπος αυτός πρέπει να βρει τη θέση του στο εκπαιδευτικό σύστημα. Δεν μπορεί να θεωρούμαστε απόφοιτοι λυκείου, που από χόμπι σπούδασαν ηθοποιοί. Δεν είναι αλήθεια. Η ανθρωπότητα έχει βρει τρόπους, πράγματα που δεν είναι αληθή, να τα τακτοποιεί με νόμους, ώστε να πλησιάσουν στην πραγματικότητα», υπογραμμίζει ο Αντώνης Καφετζόπουλος και συμπληρώνει ότι με τις δεδομένες συνθήκες «φράζεται» σε νεότερους συναδέλφους ο δρόμος προς ένα μεταπτυχιακό. «Το άρθρο 16», συνεχίζει, «με το οποίο διαφωνώ ριζικά, λέει κάτι σωστό: το κράτος έχει την υποχρέωση να φροντίζει για τη μορφωτική ανέλιξη των πολιτών που ενδιαφέρονται».

​​​​​​«Πολιτικό ον» όπως δηλώνει, παρακολουθεί την επικαιρότητα, εσωτερική και διεθνή. Για την Τουρκία έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον, όχι μόνον επειδή γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. «Παρακολουθώ το ανθρώπινο μέρος αυτού που συνέβη· είναι συνταρακτικό, αν και ένας σεισμολόγος ίσως έλεγε ότι ήταν αναμενόμενο. Και ενώ η Τουρκία έδειχνε κατά καιρούς να έχει μεγάλη ανάπτυξη στη δόμηση, ο τελευταίος σεισμός, που έγινε σε υποβαθμισμένες περιοχές, έδειξε πόσο χάρτινη ήταν η ανάπτυξη αυτή».



Αρχική δημοσίευση